Adişkom

O kadar şanslı bir halayım ki… kelimeleri seçerken zorlanıyorum. İki tane pırıl pırıl yeğenim var.  Biri ilk göz ağrım, baktıkça içimi titretenim Ilgın’ım. Diğeri mutluluk koalam. Her baktığımda beni şaşırtan, yüreğimi ısıtan, mutluluk dolduran Ada’m.

Çocukluktan genç kızlığa şahane bir geçiş yapan, hayranlıkla ve de şaşkınlıkla izlediğim.  Bir anda parlayanım… Bu sene Kadın dans tiyatrosunun gösterisini izlerken ağzımı kapatamadım. Göz yaşlarıma engel olamadım… Gerçi her sene ağlar dururum onları izlerken. Kadınlara, genç kızlara adanmış bu gösterinin duygusal yanı çok fazladır. İzlemediyseniz mutlaka takip edin bir sonraki gösteriyi kaçırmayın derim. İnanın pişman olmazsınız. Hele iki yeğenin de bunun parçasıysa ve kendilerini parçalayarak bir gösteriyi sahneye koyuyorlarsa anlamı daha da büyük oluyor. Her ikisi ile de gurur duyuyorum.

Bu sene Ada ilk defa ablası olmadan tek başına sahnedeydi ve o kadar parladı ki hayranlığım daha da arttı hem kendisine hem de yaptıkları bu şahane projeye. Her sene gelişmesini, büyümesini, dansta fark yaratmasını takip ettim. Her sene ağlayarak ayakta alkışladım. Tarifi çok zor yaşadığım duyguların. Tek bildiğim Kadın Dans Tiyatrosu (https://www.instagram.com/kadindanstiyatrosu/?hl=en)  projesi kapsamında nasıl güzel büyüdükleri, geliştikleri, kendilerini ifade ettikleri, kadın haklarına sahip çıktıkları ve bu uğurda farkındalık yaratmak için çabaladıkları. Bir yanım keşke böyle bir farkındalık yaratmak onlara düşmeseydi, çok daha güzel ve adil bir dünyada yaşasalardı diyor ama diğer yanım yaşadığımız toplumdaki olaylara tepkisiz kalmadıkları için acayip gurur duyuyor.

Bu projede yer alan tüm genç kadınların yolu açık olsun.

Biricik yeğenlerimin de dans, hayatından hiç eksilmesin…